Rss
Logo
ADS
نويسندگان
درباره ما

هر آنچه درباره شیمی نیاز دارید ...
ايجاد کننده وبلاگ :
.:.:.:.:.:.:.:.:.:.
Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت

.:.:.:.:.:.:.:.:.:.
.:.:.:.:.:.:.:.:.:.
.:.:.:.:.:.:.:.:.:.
براي دريافت جديدترين مطالب وبلاگ در خبرنامه زير عضو شويد (ابتدا نام شما و سپس ایمیل شما)





Powered by WebGozar

.:.:.:.:.:.:.:.:.:.

.:.:.:.:.:.:.:.:.:.

آمار بازديد

ADS
  • تاريخ : پنجشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٩, ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ
دسته بندي :
دانشمندان ایالات متحده معتقدند که با استفاده از نانوسیم‌های دی‌اکسید تیتانیم که به‌صورت مؤثری آب را به اکسیژن و هیدروژن تجریه می‌کنند، می‌توان توان ذخیره‌ی شیمیایی انرژی خورشیدی را تا حد زیادی بالا برد.

آب و نور خورشید در مقیاس وسیعی موجودند و طبیعت از آنها در پدیده‌ی فتوسنتز استفاده می‌کند، ولی از نظر اقتصادی، استفاده از این فناوری، مشکل و دور از ذهن است.

از الکترودهای دی‌اکسید تیتانیم برای تجزیه‌ی آب در حضور اشعه‌ی فرابنفش استفاده می‌شود، ولی کارایی پایینی داشته، تنها قادرند ‌مقدار بسیار اندکی از این اشعه را به انرژی تبدیل کنند.

هونگ‌کان ‌پارک و همکارانش در دانشگاه هاروارد، توانستند با رسوب نانوذرات دی‌اکسید تیتانیم بر روی سطح الکترودها، نانوسیمی با سطوح وسیع بسازند که می‌تواند تبدیل نور به انرژی را در مقایسه با الکترودهای TiO2 قبلی تا دو برابر افزایش دهد.

به گفته‌ی پارک، اتصال زنجیره‌ای شیمیایی در این نانوسیم‌ها موجب افزایش چگالی نوری و افزایش جذب نور می‌شود، از سوی دیگر این نانوسیم‌ها قادرند نور خورشید و آب را به انرژی تبدیل کنند.
 
 

 
پارک افزود:«اضافه نمودن نانوذرات طلا یا نقره به شبکه‌ی نانوسیم‌ها، اجازه‌ می‌دهد که واکنش تجزیه‌ی آب در زیر نور مرئی نیز رخ دهد»، همچنین «انجام این پژوهش، منجر به افزایش توان کاتالیستی واکنش تجزیه‌ی آب تا ده برابر، گردید.»

پارک اظهار کرد:«کار ما نشان می‌دهد که کارایی یک ماده می‌تواند با قرار گرفتن در شبکه‌ی نانوساختاری، بهبود پیدا کند، همچنین به کمک این روش می‌توان از بسیاری از مواد دیگر در تجزیه‌ی مؤثر آب در حضور نورخورشید بهره گرفت.»

استیودان، متخصص شیمی مواد از دانشگاه کوئین‌مری ‌لندن اذعان داشت:«استفاده از پودر تجاری تیتانیا در نانومیله‌ها بسیار جالب است و یافته‌های جدید و پراهمیتی را علاوه بر تغییرات مورفولوژی به همراه دارد. برتری استفاده از تیتانیا نسبت به سایر سامانه‌ها، این است که شیمی شناخته‌شده‌ای داشته، در مقابل نور بسیار پایدار است، همچنین ارزان و غیر سمی است.»

این گروه همینک قصد دارند تا روی پدیده‌ی فوتوالکترولیز آب به همراه اکسید فلزات دیگر، مانند اکسید آهن، که می‌تواند نور مرئی را جذب کند، مطالعه و تحقیق کنند، همچنین در پی یافتن چگونگی بهبود کارایی آنها در یک شبکه‌ی نانوسیمی مشابه هستند.

جزئیات این پژوهش در مجله‌ی Chem. Sci. منتشر شده‌است.
  • تاريخ : پنجشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٩, ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ
دسته بندي :

بنابر گفته محققان دانشکده پزشکی دانشگاه Yeshiva می‌توان از نانوذرات پوشیده شده با ملانین برای محافظت از مغز استخوان در برابر آسیب‌های ناشی از پرتودرمانی بهره برد. این محققان راهکار ذکر شده را در مدل حیوانی موش با موفقیت آزمایش کرده‌اند.

پرتودرمانی برای کشتن سلول‌های سرطانی و کوچک‌تر کردن تومورها مورد استفاده قرار می‌گیرد. اما از آنجایی که تابش‌های اعمال شده به سلول‌های سالم نیز آسیب می‌زند، پزشکان باید دُز استفاده شده را محدود کنند. ملانین که رنگدانه طبیعی پوست و مو است، از پوست در برابر تابش آفتاب محافظت می‌کند؛ همچنین نشان داده شده است که این رنگدانه اثر محافظتی خود را در برابر تابش‌های دیگر نیز حفظ می‌کند.

دکتر اکاترینا داداچووا استادیار پزشکی هسته‌ای و محقق ارشد این کار می‌گوید: «روشی که بتواند از سلول‌های سالم در برابر آسیب‌های ناشی از تابش محافظت کند، امکان استفاده از دُز بالاتری از تابش را فراهم کرده و کارایی درمان تومورها را افزایش می‌دهد».

داداچووا در کارهای قبلی خود نشان داده بود که ملانین از طریق جلوگیری از تشکیل رادیکال‌های آزاد و حذف رادیکال‌های تولید شده، از سلول‌های سالم محافظت می‌کند. او می‌گوید: «می‌خواستیم روشی برای رساندن ملانین به سلول‌های مغز استخوان که بسیار حساس هستند، بیابیم».

وی به‌همراه گروهش ملانین را در ذرات بسیار کوچکی کپسوله کردند تا به‌وسیله‌ی ریه‌ها، کبد یا طحال به‌دام نیافتند. آنها برای این کار نانوذرات سیلیکا به قطر 20 نانومتر را با چندین لایه از ملانین پوشاندند.

این محققان دریافتند که این نانوذرات پس از تزریق به بدن موش با موفقیت خود را به مغز استخوان می‌رسانند. سپس نحوه محافظت از سلول‌های مغز استخوان به‌وسیله‌ی این نانوذرات را در دو نوع تابش‌درمانی مختلف بررسی کردند.

در اولین آزمایش به گروهی از موش‌ها نانوذرات ملانین تزریق شده و به گروه دوم هیچ ملانینی تزریق نشد. 3 ساعت پس از تزریق، هر دو گروه در معرض تابش کل بدن قرار گرفتند. محققان در 30 روز بعدی موش‌ها را به دقت تحت نظر داشتند تا علائمی از آسیب‌دیدگی مغز استخوان همچون کاهش تعداد گلبول‌های سفید یا پلاکت‌ها را بررسی نمایند.

گروهی از موش‌ها که نانوذرات ملانین را قبل از تابش دریافت کرده بودند، وضعیت بسیار بهتری داشتند و تعداد گلبول‌های سفید و پلاکت‌های آنها کاهش کمتری یافته بود. به‌علاوه، بازگشت تعداد این سلول‌ها به وضعیت عادی در این موش‌ها سریع‌تر از موش‌های گروه کنترل صورت گرفت.

جزئیات این کار در International Journal of Radiation Oncology, Biology and Physics منتشر شد است.